Algemene reacties

Gepubliceerd op 4 januari 2021 om 12:46

Op deze pagina mag iedereen die iets kwijt wil over alles dat met ouderverstoting, jeugdzorg, rechtszaken enz, of simpelweg een mening heeft over een onderwerp een reactie geven ....Het is verplicht om een mailadres in te vullen, maar zal niet zichtbaar in beeld komen of openbaar worden. Ik kan dit helaas niet uitzetten. Men kan ook een nepadres invullen.

Houdt het wel respectvol en netjes. Berichten die iedere norm van fatsoen overschrijden zullen worden verwijderd. 


Reactie plaatsen

Reacties

Joyce de Blouwe
een jaar geleden

Mijn kinderen zie ik al meer dan 7jaar na een vechtscheiding. Ik had niet het geld en de ruimte wat ze gewend waren. Ze zijn al volwassen. 29 jaar jaar woont nog bij zijn vader en 27 jaar woont op zichzelf.Het blijft gewoon pijn doen.Drank geweld en diefstal. Ik voel me gebroken en verlaten.

Marleen de Vries
9 maanden geleden

Een rechter heeft mijn recht op omgang afgenomen, voor de 'rust' van de kinderen.... Ik blijf het ongelooflijk vinden dat dit is gebeurd. Ik had een hele goeie band met ze, wat nu zwaar beschadigd is. Er zijn gewoon levens verwoest, elke dag opnieuw een hel. Het voelt als een levenslange straf, gebaseerd op leugens en verdraaide feiten. Ik heb ook meer dan 7 jaar mijn kinderen niet gezien, ze zijn nu 16 en 18 jaar, en zien mij als monster.. Ik ben zwaar getraumatiseerd en heb door alle stress veel lichamelijke klachten. Mijn ex en zijn nieuwe vrouw hebben mij bewust kapot willen maken. Dit is voor de kinderen en mij zware mishandeling vind ik. Waarom gebeurd dit, en waarom stopt het niet? Alsof het de normaalste zaak is dat kinderen hun moeder niet willen zien.? Dat er nou nooit eens iemand wat van zegt, of er iets mee doet, daar snap ik al jaren niks van.... Dit is zinloos geweld

Johan
7 maanden geleden

Net als de meeste hier, ben ik ook een verstoten ouder. Ook voer ik al jarenlang strijd om mijn kinderen te zien. Maar nu, na dik 6 jaar, besef ik mezelf dat ik nooit zal winnen. Ouderverstoting kan namelijk alleen maar eindigen wanneer de verstotende ouder tot inkeer komt en het beste (omgang met beide ouders) voor haar kinderen wilt. Maar de haat van moeder richting mij zal ten alle tijden groter zijn dan de liefde voor haar eigen kinderen.
Wat de afgelopen 6 jaren mij wel opgeleverd hebben is dat ik gesloopt en kapot ben. Het is zo erg dat ik inmiddels niet meer normaal functioneer. Ik slik kalmeringstabletten, loop bij een psycholoog en slaap niet tot nauwelijks. Kortom ik ben een wrak geworden en heb alle kracht nodig om mezelf erbovenop te werken. En dat zal ik zeker bereiken, maar hoe is mij op dit moment een raadsel. Dus ben ik op zoek naar verhalen van lotgenoten. Hoe zijn zij uit dit dal gekomen? Hoewel ik liever de zoekterm “verstoten ouder” niet meer op Google wil intypen, heb ik dit toch gedaan om tips te verzamelen. Maar ik vind vooral tips hoe je ouderverstoting juridisch aan kan vechten en tips dat je de deur open moet laten voor als je kinderen ooit aankloppen. Maar deze weg heb ik te lang bewandeld en mijn deur heb ik al jaren geleden verwijderd uit het kozijn. Nee, ik moet dealen met het feit dat ik mijn niet zie of hoor en moet weer baas worden over mijn eigen leven. Ik moet er zijn voor mijn huidige vrouw en ons dochtertje.
Graag hoor ik hoe verstoten ouders, waarbij ouderverstoting altijd is gebleven, hun leven weer opgepakt hebben. Hoe zijn zij weer een goede partner geworden en kunnen ze weer gelukkig zijn met hun andere/nieuwe kinderen? Want die verhalen vind ik niet op internet, maar ze moeten er zeker zijn.

Anneloes
4 maanden geleden

Als eerste bedankt voor al je informatie. Het is herkenbaar en vooral voel ik een stuk erkenning mbt de gevoelens welke allemaal passeren keer op keer. Soms vraag ik mezelf af of ik niet moet loslaten in de zin van de strijd die niet ten einde lijkt te komen maar ik deel net als jou de visie dat ooit de dag komt dat ze kan zien, lezen of achterhalen hoe het echte verhaal zit en vooral het meest pijnlijke dat ze zou denken dat ze niet goed genoeg is of iets fout heeft gedaan.

Mijn dochter heb ik al bijna drie jaar niet gezien en gesproken. Ook ongeveer dezelfde leeftijdscategorie ten tijden van je schrijven. Op een sluwe wijze heeft haar vader mij uit het gezag weten te zetten terwijl ik doodziek was. Zodat hij zijn drammerige zin eindelijk kon behalen. Gevochten heb ik om in leven te blijven net als elke dag met het vreselijke gevoel van enorm lijden, schuldgevoel, het gemis, de machteloosheid en haar niet kunnen geven en helpen in wat ze nodig heeft, het zo alleen staan waar niemand echt begrijpt hoe dat voelt. Kweet niet eens of dit hetzelfde is maar volgens mij indirect verstoting mijn dochter smacht alleen wel naar mij misschien het enige nuance verschil.

Ik vind het vooral hartverscheurend naar onschuldige kindjes jong of oud en kan vooral niet begrijpen dat je als 1 van de ouders je meest belangrijke wondertje zo kunt straffen en ontzettend beschadigd. Helaas heb ik twee keer post mogen sturen, alle andere mails, foto's van al die jaren lang, heeft ze nooit kunnen zien. Dan nog als laatste; al die schijn hulp met zelfbedachte visies gebrek aan kennis en objectiviteit naast veelal arrogante zelfingenomen onervaren krachten beter gezegd niet helpende flut instanties wie zich opdringen waar niet nodig en vice versa bemoeienis vanuit alles behalve logica organisaties vol onervaren en bevooroordeelde soms zelf slapende egootjes, ik vraag mij vooral af waarom bepaalde personen denken het recht te hebben om keuzes te maken vanuit velen foute en onjuiste conclusies met alle gevolgen van dien en dan nog het lef hebben jegens allerlei gebakken lucht redenen de verantwoording van zich af te schuiven. Nog veel zorgelijker niet het fatsoen kunnen opbrengen om hun verantwoording te nemen wanneer het ingewikkeld wordt. Helaas zal ik een ieder die getracht had het recht te hebben om over andermans leven te mogen beslissen, bemoeien, noem het zoals je wilt persoonlijk verantwoording laten nemen en mijn bereidheid daarin om vasthoudend te zijn net als de offers die ik daarvoor over heb zijn vermoedelijk meer en groter dan van de ander. Want, alles wat voor mij belangrijk is, is niet meer. Verliezen alles ben ik kwijt, onderaan de streep een gevalletje winst, voor mijn dochter en dan vooral het recht voor haar van omgang met de andere ouder. Ik herken zoveel van wat je voelt en hebt opgeschreven, ook ik zal nooit stoppen om gerechtigheid te krijgen maar het wegcijferen van mezelf moet ik elke dag doen in het belang voor dit meisje. Al vraag ik mij wel af hoeveel verdriet en lijden een mens kan verdragen. Mijn grootste angst is dat ik nog eens instort en door de stress en pijn niet op tijd mijn dochter haar moeder terug kan geven.

Arie
13 dagen geleden

Hai Linda,

Zou ik met jou ik contact kunnen komen?

Grt Arie.

Linda
3 maanden geleden

Ik zie mijn zoon al jaren niet meer omwille van jeugdzorg en een blinde jeugdrechter ad jeugdconsulent
Woest - boos - haat heel veel haat houd me enorm bezig maar bezorgt me tegelijkertijd slapeloze nachten en gezondheids problemen .
Mijn zoon nu 19 j heeft mij als ouder op 17 j leeftijd mij de hel aangedaan vanwege een vriendinnetje 13 j amper . Ik ben een passief persoontje en krimp nog in elkaar als ik aan de aanvallen van mijn zoon denk …
Nu woont hij bij zijn vriendin nu 15 j en haar plusmama met een nieuw samengesteld gezin aldaar ….
Jeugrechter vond dat mijn zoon een rustmoment nodig had en voor zijn verdere ontwikkeling was onze relatie toxisch.
Hij vond het normaal dat hij bij zijn vriendin mocht gaan wonen terwijl hij daar nog geen bed had etc….

Twee jaar verder en mijn hart bloed nog …
Manipulatie kan hij als de beste en dan nog als laaste melding / ik zal op je graf komen dansen , hoe rapper hoe liever 😭